Bądź na bieżąco - RSS

Microsoft Exchange – kopia zapasowa skrzynki w formacie MSG

Listopad 28th, 2015 | Brak Komentarzy | Kategoria: Porady, Windows

Kopia zapasowaWykonywanie kopii zapasowych serwera Microsoft Exchange 2010 jest zagadnieniem dobrze znanym, szeroko opisywanym i wydawać by się mogło, że nie można już nic więcej zaproponować w tej dziedzinie. Jeśli jednak nie mamy uprawnień administratora serwera, dysponujemy tylko klientem Outlook a chielibyśmy robić regularnie kopie swojej skrzynki to, jak się okazuje, oferta aplikacji jest dość skromna. Mowa tu, rzecz jasna, o sytuacji gdy nie dysponujemy lokalna kopią PST a korzystamy wyłącznie zdalnie z zasobów sieciowych (de facto oznacza to korzystanie z pliku OST – kopii offline). Można zawsze robić ręcznie kopie korzystając z funkcji eksport do pliku PST lub nieco zautmatyzować proces korzystając np. z AutoIt. Jest to jednak trudne ze względu na niestandardowy interfejs Outlooka.

Stojąc przed opisywanym problemem założyłem, że chciałbym wykorzystać harmonogram zadań systemowych oraz tekstowy skrypt wsadowy BAT lub CMD (do tego niekoniecznie wykorzystujący np. PowerShell). Czyli coś co wydawać by się mogło nierealne. A jednak nie do końca.

Poszukując aplikacji, która spełniałaby założenia trafiłem na ReliefJet Essentials for Outlook. Czemu jest ona wyjątkowa? Ponieważ oprócz interfejsu graficznego posiada tryb pracy wsadowej. Co więcej, najpierw można przygotować np. kopie zapasowe korzystając z okienek konfiguracyjnych a potem skorzystać z ikonki Show command line, żeby zobaczyć jak będzie wyglądać odpowiednia komenda systemowa.

ExecutorCli.exe /u OutlookFolderBackup ↵
Profile=nazwa_konta For="\\nazwa_skrzynki*" ↵ 
IgnoreErrors=True TargetDir=C:\TEMP\ ↵
StartDate="2015-01-01 00:00:00.000" ↵
Report=C:\TEMP\raport.csv

Powyższa komenda umożliwia przygotowanie kopii skrzynki współdzielonej przy użyciu wybranego profilu Outlooka. Możemy ponadto określić od jakiej daty zostanie ona wykonana oraz przygotować raport końcowy.

Możliwości aplikacji są dużo większe i myślę, że naprawde warto zapoznać się z tym produktem.

MG

Tagi: , , ,

Konfiguracja pakietu vacation dla konta z aliasami pocztowymi

Luty 15th, 2014 | Brak Komentarzy | Kategoria: Linux, Porady

WakacjeWłączanie autoodpowiedzi w czasie urlopu stało się obecnie praktyką powszechną. Większość największych systemów pocztowych oferuje taką funkcję. Co mają jednak zrobić administratorzy dedykowanych serwerów pocztowych, przygotowanych na potrzeby własne lub firmy? Jeśli korzystają z Linuksa, który jest bardzo wygodnym i elastycznym systemem operacyjnym dla serwera poczty, na pewno prędzej czy później trafią na pakiet vacation. Nie chcę się w tym momencie skupiać na jego konfiguracji, gdyż jest ona dosyć prosta, dobrze opisana oraz podparta szczegółowymi przykładami dostępnymi w sieci. Chciałbym natomiast omówić jeden z przypadków konfiguracji, z którym ostatnio się zetknąłem.

Zawyczaj użytkownicy serwera pocztowego korzystają z jednej nazwy konta pocztowego. Jednak czasami trzeba administrować w środowisku, nazwijmy to hmm… mocno eksperymentalnym, gdzie użytkownicy potrafią zażądać 2, 3 i więcej aliasów. Pakiet vacation standardowy obsłuży tylko jeden. Co zrobić aby można było ustawić automatyczną odpowiedź dla kilku aliasów przypisanych do jednego użykownika? W przypadku konfiguracji w wykorzystaniem pliku .forward trzeba skorzystać z opcji – a, która oznacza nie mniej, nie więcej jak odpowiadaj także na wiadomości dla aliasów konta pocztowego. Przykładowy wpis dla dwóch dodatkowych aliasów w pliku .forward będzie miał postać:

\nazwa_konta, "|/usr/bin/vacation -a alias1 alias2 nazwa_konta"

Rzecz jasna nie odkryłem tutaj Ameryki, wszystko jest opisane na stronach man, ale z drugiej strony kto czyta manuale…

MG

 

Tagi: , , , ,

Odnowienie certyfikatu SSL w serwerze MS Exchange 2010

Czerwiec 1st, 2013 | Brak Komentarzy | Kategoria: Porady, Windows

Certyfikat SSLKażdy kto instalował i konfigurował serwer MS Exchange wie, że jednym z jego komponentów jest dostęp do skrzynek pocztowych przez przeglądarkę (tzw. OWA – Outlook Web Access). Jak każda tego typu komunikacja OWA powinno być zabezpieczone, najczęściej za pomocą protokołu HTTPS. Żeby zrealizować takie rozwiązanie trzeba zainstalować certyfikat SSL. Standardowa procedura zakłada wygenerowanie żądania, przesłanie go do wystawcy certyfikatu, w efekcie zaś otrzymanie samego pliku z certyfikatem. Co jednak zrobić jeśli tylko odnawiamy certyfikat? Czy standardowa procedura jest konieczna?

W przypadku odnowienia certyfikatu, który podpisany został przez tego samego, zaufanego wydawcę, możemy spokojnie pominąć typową, szeroko opisywaną w Internecie, procedurę. Ponieważ podczas instalacji OWA wymagany jest serwer IIS (Internet Information Server), tak naprawdę wystarczy dokonać zmian w konfiguracji tego ostatniego.

Na początek uruchamiamy menadżera IIS (‚IIS Manager’). W lewym okienku aplikacji wybieramy definicje swojego serwera (poniżej opcji ‚Start Page’) i w środkowej sekcji wybieramy certyfikaty serwera (‚Server Certificates’). Po prawej stronie, z dostępnych opcji wybieramy Complete Certificate Request…. Po uruchomieniu okna Wizard, wskazujemy plik z certyfikatem (uwaga – domyślne rozszerzenie nie jest wymagane). Wybieramy również przyjazną nazwę, inaczej alias. Po zakończeniu czynności, program wyświetli monit Complete Certificate Request. W tym momencie potwierdzamy (OK) komunikat i przechodzimy dalej.

Tym razem rozwijamy drzewko po lewej stronie i wśród dostępnych serwerów wybieramy właściwy, podświetlając jego nazwe. Najczęściej będzie to Default Web Site. W tym momencie konieczne jest zatrzymanie usługi IIS (serwera). Po prawej stronie w sekcji Edit Site wybieramy opcje Bindings…. W okienku konfiguracyjnym, które pojawi się na środku ekranu, wybieramy https, następnie zaś, w kolejnym okienku, z rozwijanej listy wybieramy nowy certyfikat (zainstalowany w poprzednim kroku). Uruchamiamy usługę IIS. W tym momencie zakończyliśmy instalację certyfikatu SSL dla naszego OWA.

MG

Tagi: , , ,

Listy dystrybucyjne i procmail

Luty 25th, 2010 | Brak Komentarzy | Kategoria: Linux, Porady

Powszechne narzekanie na ilość zalewającego nas spamu stało się banałem. Automaty rozsyłające niechciane wiadomości działają nieustannie, dość skutecznie zalewając skrzynki pocztowe. Istnieje wiele metod walki z opisywanym zjawiskiem. Ja jednak chciałem skupić się na wybranym przypadku. W większości firm istnieją adresy zbiorowe, za pomocą których tworzy się proste listy dystrybucyjne,  np.  wysłanie wiadomości na adres „biuro@firma.com” powoduje automatyczne rozesłanie jej do kilku adresatów. Nie trzeba długo się zastanawiać aby dojść do wniosku, że taki adres może również ułatwiać rozsyłanie spamu! Co zrobić aby zabezpieczyć się przed tym zjawiskiem? Poniżej zamieściłem opis dość prostej i skutecznej metody.

Przede wszystkim zakładam, że na serwerze zainstalowany jest pakiet procmail, który umożliwi przetwarzanie przychodzących wiadomości. Na temat pisania reguł dla procmaila można znaleźć dużo materiałów w sieci  np. tutaj. Nadaje się do wielu zadań i pozwola naprawdę dodać nowe funkcje do serwera poczty sam nie będąc jego integralną częścią. Ale do rzeczy. Żeby zabezpieczyć adres zbiorowy tworzymy w katalogu domowym dla konta „biuro” (kontynuując przykład z pierwszego akapitu) plik „.procmailrc”

touch .procmailrc

Następnie umieszczamy w nim mniej więcej taką zawartość:

LOGFILE=$HOME/.procmail_log
:0
# Przepuszczaj wiadomosci jesli pole nadawca zawiera ciąg @firma.com.
* ^From:.*@firma\.com
# Odfiltruj wiadomosci od daemona.
* ! ^FROM_DAEMON
# Odfiltruj wiadomosci zapetlone.
* ! ^X-Loop: EFa1bie2reifiuXeiveizae2
{
  :0fwh
  # Stempluj naglowek kazdej przetwarzanej wiadomosci.
  | formail -A"X-Loop: EFa1bie2reifiuXeiveizae2"
  :0
  # Wyslij wiadomosc na adresy pobrane z pliku ".lista".
  !`cat .lista`
}
:0
# Cala reszte przekieruj w kosmos!
/dev/null

A teraz po kolei. Przede wszystkim ograniczamy zbiór nadawców do tych, którzy mają w polu „Nadawca” ustawione „@firma.com„. Oczywiście spamerzy również mogą podszyć się pod ten adres  (zmiana wartości pola „Nadawca” jest łatwa). Jednak z mojego doświadczenia wynika, że to proste ograniczenie pozwala znacznie ograniczyć ruch. Pozostałe wiadomości odrzucamy przekierowując  je na „/dev/null”.

Wiadomość, która spełnia podstawowy warunek zostanie przetworzona. Zanim jednak tak się stanie dobrze jest sprawdzić 2 warunki:

  • Czy nie jest to przypadkiem wiadomość od daemona systemowego. Bardzo pożyteczny warunek w sytuacji gdy dystrybuujemy wiadomość na konto, które nie istnieje (np. administrator usunał je bez poinformowania nas o tym). Zabezpiecza przed zapętleniem wiadomości.
  • Czy nie jest to wiadomość zapętlona. Np. użytkownik docelowy ustawił sobie autoodpowiedź, wówczas będzie automatycznie odpowiadał na wiadomość z listy dystrybucyjnej (rozsyłając tym samym autoodpowiedź do wszystkich jej odbiorców). Lista z kolei będzie odsyłać ją z powrotem i tak w kółko. Warto zwrócić uwagę, że aby sprawdzić czy wiadomość nie była już raz przetwarzana (czyt. jest zapętlona) trzeba ją oznaczyć stemplem w nagłówku.

Jeżeli wymienione warunki zostały spełnione, możemy z czystym sumieniem rozesłać wiadomość do użytkowników wymienionych w pliku „.lista”, która przykładowo ma postać:

user1@firma.com
user2@firma2.com
user3@firma3.com

MAG

Tagi: , , ,