Bądź na bieżąco - RSS

xsibackup – ręczne kopie zapasowe VMware ESXi

Styczeń 26th, 2019 | Brak Komentarzy | Kategoria: Linux, Porady, Windows

Wirtualizacja jest obecnie bardzo modnym i nośnym tematem. Oferta dotycząca rozmaitych wersji maszyn wirtualnych oferowanych w ramach usług dostępnych u dostawców jest olbrzymia. Oprócz możliwości wykupienia takiej usługi – z czego przyznam sam korzystam i mogę polecić np. DigitalOcean – istnieje wiele rozwiązań dla użytkowników końcowych, którzy sami chcą się pobawić w administrowanie. W końcu będzie to zawsze jeszcze jedna ciekawa umiejętność, a jak za chwilę postaram się wyjasnić może przydać się w różnych scenariuszach użycia. Rozwiązania pokroju Oracle Virtualbox, chyba najbardziej popularne i łatwe w utrzymaniu, wprowadzają łagodnie w świat wirtualizacji. Potem z reguły przychodzi kolej na rozwiązania niższego poziomu jak VMware ESXi czy KVM. Mowa tu o korzystaniu z własnych hostów maszyn wirtualnych. Wbrew pozorom nie jest to specjalnie trudne i jeżeli tylko korzystamy ze standardowego sprzętu serwerowego to instalacja np. VMware ESXi jest praktycznie bezbolesna.

Zapisz kopie xsibackup na streamerze.

W momencie gdy jesteśmy już dumnymi właścicielami małej wirtualnej infrastruktury, nawet jeżeli jest to tylko jeden serwer, możemy rozpocząć budowanie własnej sieci serwerów wirtualnych. Zazwyczaj zaczyna się od jednej jednostki ale apetyt bardzo szybko rośnie w miarę jedzenia i z czasem przybywa nam umiętności, pewności siebie oraz oczywiście nowych węzłów sieciowych. Przenoszenie na platformę wirtualizacyjną serwerów Windows czy Linux jest bardzo łatwe. Naprawdę warto zastanowić się nad tego typu wdrożeniami bo można szybko przekonać się o zaletach rozwiązania. Jednak jak zwykle wraz ze wzrostem apetytu zaczynamy również odkrywać powoli minusy. W moim przypadku był to brak pewnych narzędzi administracyjnych wynikający głównie z korzystania z wersji niekomercyjnej VMware ESXi. Mowa tu o automatycznych kopiach zapasowych maszyn wirtualnych, które byłyby wykonywane w locie, czyli bez zatrzymywania usług.

Krótkie badanie rynku komercyjnych aplikacji do wykonywania kopii zapasowych VMware pokazało, że rozwiązań jest bardzo dużo. Niestety większość ma istotne ograniczenia w wersjach demonstracyjnych. Inne z kolei nie integrują się bezpośrednio z hostem maszyn wirtulanych i wymagają stosowania zewnętrznego komputera z aplikacją. Po jakimś czasie trafiłem w końcu na stronę 33hops.com, gdzie znalazłem ciekawe narzędzie o nazwie xsibackup. Był to strzał w dziesiątke, okazało się bowiem, że istnieje nieodpłatne narzędzie linii poleceń, które pzowala wykonać ręcznie i automatycznie kopie zapasowe.

Na wspomnianej stronie, po podaniu adresu email, możemy pobrać oprogramowanie do instalacji. W wiadomości od producenta otrzymamy również bardzo precyzyjną i szczegółową instrukcję instalacji. Koniec końców cały proces sprowadza się do przygotowania komendy (narzędzia), która pozwoli na zrzucenie ad-hoc kopii maszyn wirtulanych. Ogólnie mówiąc, po zalogowaniu się na konsolę naszego hosta możemy rozpocząć całą zabawę. Poniżej zamieściłem dwa przykłady użycia bazując na własnych doświadczeniach.

Aby sprawdzić poprawność instalacji i wykonać test kopiowania maszyn wirtualnych użyjemy polecenia:

./xsibackup --backup-point=/vmfs/volumes/backup /
--backup-type=running --test-mode=true

Opcja test-mode=true spowoduje, że żadne kopie nie zostaną uruchomione, ale będziemy mogli przetestować poprawność polecenia. Z kolei backup-type=running mówi, że skopiowane mają zostać wszystkie uruchomione maszyny wirtualne – bez ich zatrzymywania (sic!).

Drugim poleceniem jest już komenda służąca wykonania kopii wybranej maszyny:

./xsibackup --backup-point=/vmfs/volumes/backup /
--backup-vms="Nazwa maszyny wirtualnej" /
--backup-type=custom

W tym przypadku warto zwrócić uwagę, że ponieważ wskazujemy, którą maszynę wirtualną chcemy skopiować to należy użyć opcji backup-type=custom.

Mam nadzieję, że te dwa przykładowe polecenia zachęcą zainteresowanych do korzystania i używania kopii zapasowych za pomocą xsibackup. W końcu kopie zapasowe to podstawa i nie trzeba chyba tego nikomu powtarzać 😉 .

MG

Tagi: , , , ,

Dell R210 – instalacja sterownika sieciowego a Debian 9.6

Grudzień 15th, 2018 | Brak Komentarzy | Kategoria: Linux, Porady

Rackowe serwery firmy Dell, nawet te z najniższej serii jak Dell PowerEdge R210 II, wyśmienicie nadają się do tworzenia serwisów internetowych. Mam na myśli usługi takie jak WWW czy FTP. Nie są to super wydajne maszyny do obsługi milionów zgłoszeń w ciągu godziny, ale jako hosty dla małych i średnich przedsiębiorstw jak najbardziej znajdą zastosowanie.

Dell R210 instalacja Debiana

Niedawno miałem okazję przygotowywać taki komputer instalując ostatnią wersję Linuxa – Debian Stretch w wersji 9.6. Ponieważ bardzo lubię prostotę i minimalizm dlatego korzystam zazwyczaj z instalacji w wersji sieciowej, tak aby nie zaśmiecać systemu operacyjnego zbędnymi pakietami. Jak nazwa wskazuje aby wszystko udało się bez problemu potrzebna jest sieć, a w zasadzie działająca karta sieciowa, czyli prawidłowo zainstalowany sterownik. Pomimo iż Dell w serwerach R210 raczej na pewno korzysta ze standardowych rozwiązań – czytaj popularnych kart sieciowych (zbudowanych w oparciu o rozpowszechnione chipsety), to jak się okazuje społeczność Debiana tak bardzo dba o używanie otwartych sterowników, że nie zawsze wychodzi to użytkownikom na dobre.

W opisywanym przypadku serwer wyposażony jest w kartę Broadcom NetXtremeII z dwoma interfejsami sieciowymi. Instalacja pozornie przebiega bez problemów. Karty sieciowe są wykrywane poprawnie. Debian korzysta z wbudowanego sterownika (w poprzednich wersjach trzeba było dodawać zenętrzny zamknięty pakiet oprogramowania). Instalator przechodzi do automatycznej konfiguracji przez DHCP i… naszym oczom ukazuje się komunikat o błędzie. Wygląda to tak jakby winne było wszystko, włącznie z serwerem DHCP, tylko nie instalator Debiana. A prawda jest zupełnie inna.

Okazuje się, że kod sterownika dołączonego standardowo do instalatora zawiera błędy. Karta sieciowa działa, ale nie do końca. W tej sytuacji trzeba wspomóc się kilkoma sztuczkami i dodać ręcznie właściwy sterownik.

  • Po pierwsze pobieramy właściwy (zamknięty) pakiet ze strony https://packages.debian.org/stretch/firmware-bnx2.
  • Następnie za pomocą pendrive’a USB przenosimy go na przygotowywany serwer:
    • uruchamiamy instalator Debiana w wersji tekstowej
    • przechodzimy przez pierwsze kroki instalacji pamiętając, że zanim instalator zacznie wykrywać sprzęt musimy wgrać zamknięty sterownik z USB
    • gdy instalator zatrzyma się na jednym z pytań konfiguracyjnych wciskamy ALT+F2 przechodząc do konsoli tekstowej
    • tworzymy tymczasowy punkt montowania i montujemy pendrive
~$ mkdir /tmp/driver
~$ mount /dev/sda1 /tmp/driver
  • Kolejnym krokiem będzie instalacja właściwego sterownika
~$ apt-get install /tmp/driver/firmware-bnx2_xxx-x_all.deb
  • Ostatnią czynnością jest wciśnięcie kombinacji ALT+F1 co pozwoli wrócic do okienkowej wersji instalatora
  • Tym razem podczas wykrywania sprzętu zostanie zainstalowany odpowiednie oprogramowanie

Dalej wykonujemy standardowe czynności, zgodnie z typową instalacją, ciesząc się działającym połączeniem sieciowym.

MG

Tagi: , , , ,

PHP w dwóch wersjach jednocześnie a serwer Apache

Listopad 18th, 2018 | Możliwość komentowania PHP w dwóch wersjach jednocześnie a serwer Apache została wyłączona | Kategoria: Linux, Porady

PHP

Dla każdego administratora, który przygotowywał serwis www pojęcie LAMP nie jest obce. W skrócie oznacza, że udało nam się zainstalować trzy podstawowe serwisy tj. Apache, PHP oraz silnik bazy danych np. MySQL. Dzisiaj chciałem skupić się na obsłudze języka PHP. Obecnie ostatnią dostępną wersją jest 7.2. Domyślnie taką właśnie powinniśmy instalować. Jednak jak wiadomo rzeczywistość jest nieco bardziej skomplikowana i na pewno spotkamy się z użytkownikami, którzy z różnych względów bedą chcieli używać starszych wersji jak np. 5.6. Osobiście zalecam jak najszybsze przechodzenie do wersji najnowszych, głównie ze względu na bezpieczeństwo, trzeba jednak pamiętać o różnicach w implemetacji pomiędzy wspomnianymi wersjami, co z kolei przekłada się np. na brak niektórych funkcji, czyli na brak tak zwanej kompatybilności wstecznej. Jest to istotne przy instalacji oprogramowania webowego, które opierając się o starsze wersje PHP może nie funkcjonować w nowszym środowisku. Zatem scenariusz naszej instalacji powinien wyglądać tak, że domyślnie włączony jest PHP7 ale zawsze mamy możliwość cofnięcia wersji dla wybranych serwisów. I o tym właśnie jest dzisiejszy wpis.

Na początek załóżmy, że tradycyjnie używamy Debian Linux w wersji 9.5 Stretch. Ponieważ nie skupiamy się w tym artykule na instalacji samego Apache oraz MySQL (co z resztą jest szeroko opisywane w sieci) przejdźmy od razu do instalacji PHP. Zaczynamy od następujących poleceń:

$ apt-get install ca-certificates apt-transport-https 
$ wget -q https://packages.sury.org/php/apt.gpg -O- →
| sudo apt-key add -
$ echo "deb https://packages.sury.org/php/ stretch main" →
| sudo tee /etc/apt/sources.list.d/php.list

Aby wykorzystywać różne wersje PHP jednocześnie będziemy potrzebowali dwóch interfejsów – PHP FPM oraz FastCGI:

$ apt-get update
$ apt-get install php5.6 php5.6-fpm
$ apt-get install php7.2 php7.2-fpm

I w ten sposób zainstalujemy jednocześnie wersje 5.6 i 7.2. Oczywiście możemy tak zrobić z różnymi wydaniami, to tylko przykład.

Przechodzimy do konfiguracji samego Apache. Przede wszystkim dodajemy wspomniany interfejs:

$ apt-get install libapache2-mod-fcgid

Nastepnie włączamy następujące moduły:

$ a2enmod actions cgid alias proxy_fcgi

I to już już wszystko. Naprawdę możemy korzystać z dwóch bibliotek 🙂 . Niemniej chciałbym zasugerować włączenie domyślnie tej nanowszej. Czyli w konfiguracji głównej hosta wirtualnego (chodzi o plik 000-default.conf) dodanie następujących linijek:

<VirtualHost *:80>
ServerAdmin webmaster@localhost
DocumentRoot /var/www/html
<FilesMatch \.php$>
SetHandler "proxy:unix:/var/run/php/php7.2-fpm.sock|fcgi://localhost/"
</FilesMatch>
ErrorLog ${APACHE_LOG_DIR}/error.log
CustomLog ${APACHE_LOG_DIR}/access.log combined
</VirtualHost>

Tym razem, po ponownym uruchomieniu Apache możmy być pewni, że domyślnie używamy najnowszej zainstalowanej wersji:

$ systemctl restart apache2

Jeśli jednak któryś z użytkowników serwera będzie chciał cofnąć się z różnych względów do wersji starszej to wystarczy, że w katalogu głównym swojego serwisu utworzy tekstowy plik .htaccess i doda do niego poniższą zawartość:

<FilesMatch \.php$>
SetHandler "proxy:unix:/var/run/php/php5.6-fpm.sock|fcgi://localhost/"
</FilesMatch>

To naprawdę działa.

MG

Tagi: , , , ,

Docker, Portainer i kłopoty z OpenProject

Wrzesień 15th, 2018 | Brak Komentarzy | Kategoria: Felieton, Linux, Porady

Docker

Techniki wirtualizacji są obecnie bardzo popularne. Począwszy od tych dostępnych na wyciągnięcie ręki dla każdego użytkownika, mam na myśli VirtualBox, a skończywszy na bardziej rozbudowanych typu VMware ESXi, czy QEMU. Te ostatnie wymagają już środowiska w pełni serwerowego i trochę zaawansowanej technicznie wiedzy (ale bez przesady). Z drugiej strony prężnie rozwija się technologia kontenerów wirtualizacyjnych typu Docker. Stają się one popularne głównie w środowisku programistów (koderów i developerów) bo pozwalają w łatwy sposób instalować całe środowiska z przygotowanych obrazów. Skraca to bardzo czas rozwoju oprogramowania, bo daje do ręki skonfigurowany gotowiec jak np. LAMP czyli Linux, Apache, MySQL, PHP/Python/Perl.

W tym wpisie chciałem się właśnie skupić się na apliakcji Docker. Wynika to głównie stąd, że jakiś czas temu realizowałem projekt polegający na zainstalowaniu całego środowiska developerskiego. Składały się na nie serwer z Debianem oraz 3 kontenery: GitLab, Nextcloud i OpenProject. Można powiedzieć solidne środowisko do pracy dla programistów. Całość została uruchomiona w sieci lokalnej, a każdy z wymienionych kontenerów był dostępny pod swoim własnym adresem IP oraz wewnętrzną nazwą domenową. Przy tej okazji chciałem podzielić się dwoma spostrzeżeniami, dotyczącymi problemów, których zrozumienie i dla których przygotowanie rozwiązania bardzo ułatwiło mi opracowanie rozwiązań. Jeden będzie dosyć ogólny, drugi zaś to przykład debugowania rozwiązania i zaaplikowania specyficznej łaty. Ale po kolei.

Środowiskiem kontenerów Dockera można zarządzać oczywiście za pomocą linii komend. Jednak jako alternatywe polecam gorąco projekt o nazwie Portainer. Instalowany jako jeden z pierwszych kontenerów naszego Dockera pozwoli w dosyć prosty i elegancki sposób zarządzać całością. Zwolenników aplikacji webowych ucieszy na pewno fakt, że jest to po prostu serwer, który udostępnia interfejs przeglądarkowy. Możemy zarządzać praktycznie wszystkimi potrzebnymi modułami w tym: kontenerami, obrazami, wolumenami i sieciami. Możliwości jest dużo więcej i najlepiej jest zainstalować to oprogramowanie samemu, żeby o tym się przekonać. Tym bardziej, że jest to łatwe jak instalacja każdego kontenera w Dockerze 🙂

Drugim problemem, bardziej złożonym, okazała się isntalacja OpenProject. Chciałbym o tym wspomnieć ponieważ jest to bardzo dobry przykład na to, z jakimi problememi można się spotkać używając Dockera. Sama instalacja z oficjalnego, przygotowanego przez autorów obrazu nie nastręcza większych żadnych trudności. Zaraz po uruchomieniu wszysko działa dobrze. Jednak z czasem, gdy będziemy musieli zrestartować cały serwer, a co za tym idzie swoje kontenery również, może się okazać, że OpenProject odmawia posłuszeństwa. Zamiast głównej strony serwisu natkniemy się na informacje o niedostępności. Po przeprowadzeniu wspomnianego na początku debugowania oraz sprawdzeniu stanu samego kontenera (który zachowuje się jak najbardziej poprawnie, czyli uruchamia się i nie zgłasza żadnych błędów) okazało się, że przyczyną jest zatrzymanie się serwera Apache. Niestety ręczne uruchamianie daemona również nie pomaga. Problem jest nieco głębszy i polega na tym, że w trakcie restartu kontenera zdarza się, że nie jest usuwany plik apache2.pid, co z punktu widzenia systemu oznacza, że Apache jak najbardziej działa cały czas (co nie jest prawdą). Rozwiązanie jest dosyć proste. Plik ten należy usunąć ręcznie, czyli:

  • z poziomu Portainera (omówionego akapit wcześniej) połączyć się z konsolą,
  • usunąć ręcznie plik PID: rm -f /var/run/apache2/apache2.pid,
  • uruchomić Apache: /etc/init.d/apache2 start.

Powyższa sztuczka pokazuje, że pomimo iż oficjalne kontenery Dockera zazwyczaj działają bez zarzutu to czasami wymagana jest głębsza wiedza i grzebanie w czeluściach obrazu.

MG

 

Tagi: , , , , ,

Kopie zapasowe w sieci Windows – część 2

Lipiec 21st, 2018 | Brak Komentarzy | Kategoria: Porady, Windows

Kopie zapasoweWe wpisie z przed dwóch miesięcy – tak, tak, mnie również dopadło wakacyjne lenistwo, opisywałem jak stworzyć listę komputerów z systemem Windows, które są aktualnie aktywne w naszej domenie lub grupie roboczej. Omówione rozwiązanie działa niezależnie od wszelkich mechanizmów wbudowanych w Active Directory czy też innych. Wspomnianą listę można zapisać np. w pliku tekstowym, po to aby w następnej kolejności zbudować skrypt wsadowy, który wykona kopie zapasowe z komputerów z listy. Ale po kolei.

Po pierwsze, trzeba zapewnić sobie dostęp do zasobów lokalnych komputerów. Jeżeli na każdym z nich mamy swoje konto administracyjne i dodatkowo wszędzie używamy tego samego konta to bardzo łatwo jest odczytać zawartość dysków twardych np. partycji systemowej C:. Nie jest tajemnicą, że w Windows tworzone są standardowe udziały sieciowe np. C$, które odpowiadają całym partycjom. Ja jednak z wielu powodów namawiałbym do utworzenia specjalnego udziału np. o nazwie Archiwum, z uprawnieniami tylko-do-odczytu dla zdalnego adminstratora. Jeśli umówimy się z użytkownikami aby tam właśnie umieszczali ważne zbiory (może to być np. folder D:/Archiwum) to wtedy pozostanie jedynie zadbać o skopiowanie całej zawartości aby zabezpieczyć się przed ewentualną utratą danych.

Jako zagorzały zwolennik Linuksa zawsze uważałem, że nie ma nic lepszego od narzędzia rsync. Jednak jego instalacja w systemie Windows wiąże się z koniecznością zainstalowania całego środowiska Cygwin, lub co najmniej jego bibliotek dll wraz ze wspomnianym narzędziem. Może jednak istnieje coś podobnego dla Windows? Tak odkryłem narzędzie robocopy. Trzeba przyznać, że ma duże możliwości i co ważne potrafi robić lustro katalogów (mirror) a jest to przecież coś o co nam chodzi przy zabezpieczaniu danych.

Ponieważ wspomniana na początku wpisu lista komputerów zawiera ich nazwy netbios (a nie adresy IP) stąd napisanie prostego batcha nie powinno być żadnym problemem. Na pewno powinien zawierać komendę jak w poniższym przykładzie:

ROBOCOPY \\nazwa_netbios\Archiwum \Archiwum_nazwa_netbios /MIR /FFT →
→ /R:3 /W:10 /Z /NP /NDL

Wywołanie robocopy z podanymi parametrami spowoduje wykonanie dokładnego lustra z udziału Archiwum na komputerze nazwa_netbios do katalogu Archiwum_nazwa_netbios na naszym serwerze z kopiami zapasowymi – czyli po prostu lokalnie. Co ważniejsze ponowne jej wywołanie spowoduje wykonanie kopii różnicowej, a więc zapewni dużo szybsze działanie.

Pozostałe opcje pozostawiam dla zainteresowanych odsyłając do dokumentacji polecenia robocopy. Na koniec nadmienię tylko, że sam cały skrypt wsadowy przygotowuje na Linkuksie przy okazji generowania listy komputerów. Jest mi łatwiej to zrobić ze względu na stare przyzwyczajenia i dostepność takich narzędzi jak chociażby awk. Myślę jednak, że równie dobrze można to zrobić w środowisku Windows. Miłej zabawy.

MG

 

Tagi: , , ,

Kopie zapasowe w sieci Windows – część 1

Maj 19th, 2018 | Brak Komentarzy | Kategoria: Porady, Windows

Kopie zapasoweMożna powiedzieć, że wykonujemy kopie zapasowe, bo jest to obowiązek każdego administratora. Oczywiście zdarza się, że o naszych obowiązkach dowiadujemy się kiedy mamy duży problem bo zagineły np. pliki użytkowników. Nie mam w tym miejscu na myśli systemów serwerowych ale archiwa pracowników. Rzadko zdarza się, żeby ktoś zmusił się sam do robienia kopii skoro ma w firmie dział IT.

Niezależnie od tego czy dysponujemy domeną Active Directory, czy prostą grupą roboczą, zawsze warto się zabepieczać. W dzisiejszym wpisie chciałem pokazać jak zbudować prosty system kopii zapasowych, wykonywanych bez żadnych dodatkowych i płatnych narzędzi. W zasadzie wystarczą nam dwie rzeczy:

  • komputer z Linuxem i zainstalowanym pakietem nmap
  • komputer z Windows 7 w górę, który standardowo ma wbudowane polecenie robocopy

Pierwsze narzędzie posłuży nam do odkrywania komputerów, które są aktualnie dostępne w naszej sieci Windows. Zakładam, że na każdym z nich znajduje się udostępniony sieciowo katalog np. o nazwie Archiwum, którego zawartość powinniśmy skopiować do siebie. Wspomniany udział można oczywiście ukryć dodając znak na końcu jego nazwy, czyli powinno być Archiwum$. Pamiętajmy również aby archiwum udostępnić dla użytkownika, z którego konta uruchamiamy skrypty na naszym komputerze. Czyli jeśli pracujemy jako Admin z hasłem password, to udostępniamy zasoby dla takiego samego użytkownika. Jeśli nie mamy domeny, to po prostu dodajmy lokalnie na każdym komputerze takie konto.

Po co wykrywanie aktywnych końcówek w sieci? Otóż zanim zdobędziemy kopie danych musimy być pewni, że dany komputer jest włączony. Z moich doświadczeń wynika niestety, że bazowanie na DHCP, DNS czy skryptach wykozrystujących polecenia ping, arp nie jest skuteczne. Dużo lepiej jest to zrobić używając niezawodnego skanera sieciowego nmap. Oczywiście najlepiej jest uruchamiać go na maszynie z Linuksem. Można używać portów dla Windows, ale osobiście nie próbowałem i ciężko jest mi powiedzieć jaki będzie efekt.

Aby stworzyć naprawdę niezawodny system będziemy jeszcze potrzebować skryptu nbstat.nse. Dzięki niemu będziemy niezawodnie wykrywać aktywne hosty Windows. Przykładowe polecenie ma postać:

nmap -p 137 -sU --script nbstat.nse 192.168.1.1-254

co spowoduje przeskanowanie całej podsieci 192.168.1.1-254 i otrzymamy poniższy rezultat:

Starting Nmap 7.40 ( https://nmap.org ) at 2018-05-19 18:10 CEST
 Nmap scan report for PC1.local (192.168.1.1)
 Host is up (0.0031s latency).
 PORT STATE SERVICE
 137/udp open netbios-ns

Host script results:
 |_nbstat: NetBIOS name: PC1, NetBIOS user: <unknown>, NetBIOS MAC: 
   a4:4c:c8:cd:2f:0f (unknown)

...

Nmap done: 254 IP addresses (6 hosts up) scanned in 55.61 seconds

Z punktu widzenia dalszej obróbki skryptu powinniśmy wyczyścić powyższy raport i można to zrobić w bardzo prosty sposób:

nmap -p 137 -sU --script nbstat.nse 192.168.1.1-254 | →
→ awk '/local/ {print $5}'

Zwracam uwagę, że tym sposobem filtrujemy linie zawierające frazę local, może być to inna fraza, według naszego uznanania i konfiguracji sieci. Tak czy inaczej tym razem otrzymamy już tylko listę adresów IP. Będzie to lista aktywnych w danym momencie końcówek, dla których powinniśmy wykonać kopię plików. Możemy zatem skorzystać z polecenia robocopy, ale o tym następnym razem.

MG

Tagi: , , ,

Telnet – instalacja na Windows Server 2016

Marzec 17th, 2018 | Brak Komentarzy | Kategoria: Porady, Windows

TelnetŚrodowisko systemów serwerowych Microsoft zmienia się bardzo dynamicznie. Nie ma co ukrywać, że konkurencja rozwija się bardzo szybko i pomimo, że mogłoby wydawać się, iż nic nie zagrozi dominacji serwerów Windows w segmencie małych i średnich firm wykorzystujących rozwiązania oparte o MS SQL, to sam Microsoft wprowadza modyfikacje podążające za najnowszymi trendami. Nie ukrywam, że na przykład bardzo mnie cieszy współpraca z Canonical i migracja części narzędzi terminalowych wprost z Linuxa. Bo właśnie o terminal tutaj chodzi, a będąc bardziej precyzyjnym o wygodę z jego korzystania (czyli np. poleceń telnet, ftp itd.). Narzędzia interfejsu graficznego mają swoje zalety, w szczególności dla początkującego użytkownika, jednak jeśli ktoś przebrnie przez początkowe trudności to zazwyczaj docenia mocno wygodę korzystania z trybu tekstowego.

W dzisiejszym wpisie chciałem pokazać jak zainstalować narzędzia Windows 2016 Server za pomocą 3 metod. Jak można się domyślić z poprzedniego akapitu skupię się raczej na terminalu niż na okienkach konfiguracyjnych. Za przykład posłuży nam program telnet.

Po pierwsze warto sprawdzić czy przypadkiem telnet nie został już zainstalowany w systemie. Można sprawdzić to w bardzo prosty sposób. Otwieramy terminal tekstowy i wpisujemy polecenie:

C:\>telnet google.com 80
 'telnet' is not recognized as an internal or external command, →
 → operable program or batch file.
C:\>

Powyższy komunikat świadczy, że należy włączyć narzędzie na poziomie serwera, czyli po prostu zainstalować aplikację.

Tereaz możemy przejść do instalacji w zwykłym terminalu tekstowym (uruchamianym poleceniem cmd – command prompt):

dism /online /Enable-Feature /FeatureName:TelnetClient

Po krótkim oczekiwaniu aplikacja zostanie zainstalowana.

Na tym nie konczą się nasze możliwości ponieważ można zrobić to samo w słynnym PowerShellu. Tym razem trzeba użyć polecenia:

Install-WindowsFeature -name Telnet-Client

W szczególności to rozwiązanie wydaje się być bardzo ciekawe, a użycie polecenia Install-WindowsFeature daje nam naprawdę duże możliwości. Polecam potestować – więcej informacji można znaleźć w dokumentacji na stronach Microsoftu.

Trzeciej opcji, którą jest instalacja w trybie okienkowym, nie będę opisywał. Z premedytacją – jako zwolennik terminali tekstowych.

MG

Tagi: , , , ,

sudppipe – tunel UDP dla Windows

Luty 17th, 2018 | Brak Komentarzy | Kategoria: Porady, Windows

UDP sudppipeSystemy serwerowe rodziny Windows stają się praktycznie niezastąpione w środowisku, gdzie jesteśmy zmuszeni korzystać z firmowych systemów bazodanowych. Oferta tych ostatnich zakłada w zasadzie wykorzystanie tylko jedynego słusznego środowiska pracy. Czasami nastręcza to nietypowych trudności, w szczególności gdy chodzi o sterowanie przepływem komunikacji. Oprogramowanie zapory sieciowej wbudowane w serwer w zasadzie nie pozwala na łatwe przekierowywanie komunikacji TCP nie wspominając już o UDP. Jeśli trafimy na środowisko homogeniczne, to skonfigurowanie wyżej wymienionych przekierowań może być trudne. Podstawowym narzędziem jest tutaj komenda linii poleceń netsh opisana w innym artykule.

Jeśli posiadamy urządzenia takie jak np. drukarki sieciowe, to przydatne staje się zarządzanie nimi za pomocą protokołu SNMP. W tym momencie może się okazać, że powinniśmy przygotować przekierowanie portów UDP na serwerze Windows. Zakładam tutaj, że drukarki sieciowe są skonfigurowane w oddzielnym VLANie, ale również w oddzielnej podsieci IP. Jeśli zatem chcielibyśmy dostać się do urządzenia SNMP z puli klienckiej (posiadającej własny VLAN) musimy włączyć tzw. port forwarding, z tym że dla UDP.

Zmagając się z opisanym problemem trafiłem na bardzo przydatne narzędzie dostępne na stronie Luigiego Auriemmy. Wśród dostępnych aplikacji znajduje się mały program o nazwie sudppipe. Wywołany z linii poleceń pozwala skonfigurować tunel UDP na serwerze Windows. Całość wygląda w działaniu zachęcająco:

Usage: sudppipe.exe [options] <server*> <server_port> <local_port>

Sprawdziłem i działa bez zarzutu. Zachęcam do szczegółowego zapoznania się z jego możliwościami.

MG

Tagi: , , ,

burndisk – nagrywanie płyt CD/DVD z linii poleceń

Styczeń 20th, 2018 | Brak Komentarzy | Kategoria: Porady, Windows

burndiskCzasami tak się zdarza, że jesteśmy zmuszeni zrezygnować z naszego ulubionego środowiska pracy na rzecz rozwiązań narzuconych z góry. W moim przypadku musiałem się pogodzić z pożegnaniem z Debianem i przenieść ulubione skrypty systemowe na system Windows. Chodziło rzecz jasna o zachowanie tych samych funkcjonalności, a jedną z nich było automatyczne wykonywanie kopii serwera baz danych i zapisanie ich na płycie DVD Blue Ray.

Nie chcę tutaj szczegółowo rozpisywać się na temat pisania skryptów wsadowych, czy systemowych jak kto woli, bo informacji na ten temat jest aż za dużo i nie jest to żadna specjalistyczna wiedza. Każdy średnio zaawansowany użytkownik Windows wie jak napisać prosty skrypt typu bat lub cmd. Co jednak zrobić kiedy w grę – z przyczyn oczywistych – wchodzi wykorzystanie narzędzia linii poleceń, które pozwoliłoby „wypalić” płytę.  Do tego płytę Blue Ray.

Z początku chciałem użyć jednego z portów narzędzi linuksowych takich na przykład, które są oparte na bibliotece cygwin. Rozwiązanie jednak okazało się niemożliwe bo po prostu nie mogłem zainstalować żadnej nowej aplikacji w systemie. Ot takie wytyczne dotyczące polityki bezpieczeństwa.

Potem, zrezygnowany zacząłem przeszukiwać sieć, żeby poczytać trochę o komercyjnych (czytaj płatnych) rozwiązaniach. Tutaj programiści mają wiele kombajnów do zaoferowania, ale jak należy się spodziewać za odpowiednią cenę. Oczywiście nie chciałem tracić czasu na negocjacje z właścicielem serwerów. Tym bardziej, że po zakupie drogiej technologii opartej o serwery firmy Dell i oprogramowanie Windows Server, środki na rozbudowę inwestycji stopniały praktycznie do zera.

Na szczęście, jak już się wielokrotnie przekonałem, wytrwałe szukanie przynosi w końcu efekty. Znalazłem prostą i efektywną aplikację, narzędzie o nazwie burndisk, a ściślej mówiąc pojedynczy plik wykonywalny burndisk.exe. Nie ma potrzeby instalacji, a użycie w skrypcie jest bajecznie proste. Całość sprowadza się do wywołania programu z odpowiednimi przełącznikami co w moim przypadku sprowadziło się do komendy:

burndisk.exe /write {pliki_do_skopiowania} {symbol_napędu_DVD} ⇒
⇒ /vol {etykieta_woluminu}

Dodam, że program doskonale nagrywa wszystkie rodzaje płyt CD/DVD, korzystając z systemowego API. Po więcej informacji zapraszam na stronę producenta.

MG

Tagi: , ,

FTP z linii poleceń w systemie Windows

Listopad 18th, 2017 | Brak Komentarzy | Kategoria: Porady, Windows

FTPO tym, że linia poleceń w przypadku systemów takich jak Linux daje szerokie możliwości nie trzeba się specjalnie rozpisywać. Czasami jednak jesteśmy zmuszeni napisać skrypt systemowy dla serwera Windows i wtedy nie jest już tak prosto. Mam na myśli całkiem konkretny przypadek z własnego podwórka. W dużym skrócie zadanie polegało na okresowym wysyłaniu pliku baz danych MSSQL na zewnętrzny serwer FTP. Z jednej strony sprawa dosyć prosta, bo od razu przychodzi na myśl wykorzystanie harmonogramu zadań systemowych i użycie odpowiedniego skryptu wsadowego, z drugiej strony okazało się jednak, że narzędzie linii poleceń Windows takie jak komenda ftp niespecjalnie radzi sobie z trybem pasywnym transmisji. Zgodnie z dokumentacją wszystko powinno działać bez problemu, można nawet użyć spreparowanej wcześniej listy poleceń ftp, aby zautomatyzować zadanie jednak bardzo często w trakcie wykonania program zawiesza się. W sieci można znaleźć mnóstwo porad co zrobić w takiej sytuacji. Postanowiłem się tym razem podzielić innym rozwiązaniem.

W miejsce polecenia ftp można użyć dobrze znanego programu WinSCP. W skład tego pakietu wchodzi program o nazwie winscp.com, który pozwala na użycie w trybie wsadowym:

winscp.com /command "open ftp://uzytkownik:haslo@serwer.ftp/" →
→ "put plik.sql /home/user/" "exit"

Warto zwrócić tutaj uwagę na niezwykłą prostotę składni polecenia. Po przełączniku command następuje po prostu lista poleceń do wykonania. Ponieważ całość mieści się w jednej linii można w zasadzie całą komendę wpisać wprost do harmonogramu zadań systemowych. Dodatkowym plusem będzie możliwość obsługi protokołu szyfrowanego np. SFTP, czego nie potrafi zrobić narzędzie wbudowane w Windows.

MG

Tagi: , , ,