Portainer nie działa po aktualizacji Dockera – najszybsze rozwiązanie

Portainer nie działa po aktualizacji Dockera – najszybsze rozwiązanie:

Po aktualizacji systemu lub Dockera (szczególnie do wersji Docker Engine 29) wielu administratorów zauważa, że Portainer uruchamia się poprawnie, można się do niego zalogować, ale nie da się zarządzać lokalnym środowiskiem Docker.

W interfejsie Portainera pojawia się wtedy komunikat:

Failed loading environment
The environment named local is unreachable

W tym artykule pokazuję najszybsze i najprostsze rozwiązanie, które pozwala przywrócić działanie Portainera bez cofania Dockera ani systemu operacyjnego.

---

Dlaczego Portainer przestaje działać po aktualizacji Dockera?

Od wersji Docker Engine 29 demon Dockera wymusza minimalną wersję API na poziomie 1.44. Problem polega na tym, że aktualna wersja Portainer CE wciąż korzysta ze starszej wersji Docker API.

Efekt jest następujący:

• Docker działa poprawnie
• Kontener Portainera uruchamia się bez błędów
• Portainer nie może połączyć się z lokalnym Dockerem

To powoduje, że środowisko local jest oznaczone jako niedostępne.

---

Najprostsze i najszybsze rozwiązanie problemu

Rozwiązaniem jest obniżenie minimalnej wersji Docker API, którą demon Dockera akceptuje od klientów takich jak Portainer.

Wykonuje się to poprzez edycję pliku konfiguracyjnego Dockera:

Krok 1: Edycja pliku /etc/docker/daemon.json

Na hoście (Debian, Ubuntu, Raspberry Pi OS) otwórz plik:

sudo nano /etc/docker/daemon.json

Jeżeli plik nie istnieje, utwórz go i wklej:

{
  "min-api-version": "1.24"
}

Jeżeli plik już istnieje (np. zawiera data-root), dopisz nową linię, zachowując poprawną składnię JSON:

{
  "data-root": "/var/lib/docker",
  "min-api-version": "1.24"
}

Uwaga: brak przecinka między wpisami spowoduje, że Docker nie uruchomi się.

---

Krok 2: Restart Dockera

sudo systemctl daemon-reload
sudo systemctl restart docker

Sprawdź, czy Docker działa poprawnie:

docker ps

---

Krok 3: Restart Portainera

docker restart portainer

Po kilku sekundach odśwież interfejs Portainera w przeglądarce.

---

Efekt końcowy

Po wykonaniu powyższych kroków:

• środowisko local w Portainerze staje się dostępne
• można normalnie zarządzać kontenerami i stackami
• nie ma potrzeby downgrade’u Dockera

---

Podsumowanie

Problem z Portainerem po aktualizacji Dockera wynika z niezgodności wersji Docker API, a nie z błędnej konfiguracji kontenera.

Dodanie wpisu:

"min-api-version": "1.24"

w pliku /etc/docker/daemon.json jest obecnie najszybszym i najbezpieczniejszym rozwiązaniem, dopóki Portainer nie wprowadzi pełnej kompatybilności z Docker Engine 29.

G

Tagi: Docker, konteryzacja, Linux, Portainer

OpenVAS w kontenerze Docker

Przewodnik po obrazie immauss/openvas

 

OpenVAS (Open Vulnerability Assessment Scanner) to jedno z najbardziej rozpoznawalnych narzędzi open-source do skanowania luk w zabezpieczeniach.
Dzięki konteneryzacji z wykorzystaniem Dockera wdrożenie oraz utrzymanie tego skanera stało się prostsze, bardziej powtarzalne i odporne na problemy
z zależnościami systemowymi. Jednym z najpopularniejszych kontenerowych wydań jest obraz immauss/openvas, który umożliwia szybkie uruchomienie w pełni funkcjonalnego środowiska skanowania na dowolnym serwerze obsługującym Docker.

Czym jest immauss/openvas?

Obraz immauss/openvas to nieoficjalny, lecz aktywnie rozwijany kontener Dockera zawierający kompletną instalację narzędzia OpenVAS/GVM.
Projekt jest regularnie aktualizowany, co zapewnia świeże bazy NVT (Network Vulnerability Tests), środowisko GVM oraz kompatybilność z nowszymi wersjami Dockera.

Najważniejsze cechy obrazu:

• oparty na aktualnych pakietach GVM,
• zautomatyzowane pobieranie i aktualizacje baz NVT,
• gotowy do użycia interfejs webowy,
• uproszczona konfiguracja oraz start kontenera.

Instalacja i pierwsze uruchomienie

Wymagania wstępne

• System Linux, macOS lub Windows (z włączonym Docker Desktop).
• Zainstalowany i działający Docker Engine.

Pobranie obrazu

docker pull immauss/openvas

Uruchomienie kontenera

Przykładowa komenda docker run:

docker run -d \
  --name openvas \
  -p 8080:9392 \
  -v openvas-data:/data \
  immauss/openvas

Opis parametrów:

• --name openvas — nazwa kontenera,
• -p 8080:9392 — mapowanie portu interfejsu webowego GVM na port 8080 hosta,
• -v openvas-data:/data — wolumen zapewniający trwałość danych (konfiguracje, wyniki skanów, raporty).

Ważna informacja — pierwsze uruchomienie trwa długo

Przy pierwszym starcie kontener pobiera pełną bazę testów NVT oraz kompiluje je – operacja ta może potrwać
nawet kilkadziesiąt minut, w zależności od wydajności dysku i łącza internetowego. Jest to zachowanie oczekiwane i
nie należy przerywać tego procesu, jeśli kontener wygląda na zajęty lub logi intensywnie się przewijają.

Dostęp do interfejsu webowego i pierwsze kroki

Po poprawnym uruchomieniu kontenera otwórz przeglądarkę i wpisz adres:

http://[IP_SERWERA]:8080

Domyślny login: admin
Hasło: generowane automatycznie przy starcie kontenera.

Aby wyświetlić wygenerowane hasło, użyj polecenia:

docker logs openvas | grep "Admin Password"

Po zalogowaniu zaleca się natychmiastową zmianę hasła oraz konfigurację podstawowych parametrów systemu,
w szczególności ustawień związanych z kontami użytkowników, polityką haseł oraz dostępem sieciowym do panelu GVM.

Kluczowe funkcje i możliwości OpenVAS/GVM

OpenVAS w wersji kontenerowej oferuje pełny zestaw funkcjonalności środowiska GVM, co pozwala na realizację
kompleksowych procesów zarządzania podatnościami w infrastrukturze IT.

Skanowanie hostów i sieci

• skan pojedynczego adresu IP,
• skan całych zakresów adresowych (np. w notacji CIDR),
• zaawansowane skanowanie z parametryzacją portów, intensywności testów oraz wykluczeń.

Zarządzanie zadaniami skanowania

• definiowanie zadań skanowania przypisanych do konkretnych celów (Targets),
• tworzenie harmonogramów skanów cyklicznych,
• wykorzystanie profili skanowań dostosowanych do różnych scenariuszy (np. szybki skan, pełny audyt).

Zaawansowana analiza raportów

• eksport raportów do formatów takich jak PDF, XML czy TXT,
• grupowanie wyników według poziomu ryzyka i rodzaju podatności,
• śledzenie zmian podatności w czasie, co ułatwia weryfikację efektywności wdrażanych poprawek.

Integracje i automatyzacja

• dostępne API GVM (GMP), pozwalające na integrację z systemami SIEM, SOAR lub autorskimi narzędziami,
• możliwość uruchamiania skanów zautomatyzowanych w ramach pipeline’ów CI/CD,
• współpraca z systemami zarządzania ryzykiem i ticketingiem (np. poprzez integracje pośrednie).

Zalety użycia wersji kontenerowej

Uruchomienie OpenVAS jako kontenera Dockera niesie ze sobą szereg korzyści z punktu widzenia administratorów systemów
oraz zespołów odpowiedzialnych za cyberbezpieczeństwo.

Izolacja środowiska

Kontener zapewnia izolację procesów i zależności od systemu hosta. Dzięki temu instalacja OpenVAS nie wpływa na inne
usługi oraz pakiety zainstalowane w systemie operacyjnym, a ewentualne konflikty bibliotek są znacząco ograniczone.

Łatwość aktualizacji

Aktualizacja środowiska sprowadza się do pobrania nowszej wersji obrazu i ponownego uruchomienia kontenera:

docker pull immauss/openvas
docker stop openvas
docker rm openvas
docker run -d \
  --name openvas \
  -p 8080:9392 \
  -v openvas-data:/data \
  immauss/openvas

Dane (konfiguracje, wyniki skanów, raporty) pozostają zachowane w wolumenie openvas-data.

Przenośność i skalowalność

Kontener można uruchomić na dowolnym serwerze, który obsługuje Dockera — zarówno w infrastrukturze on-premise,
jak i w chmurze. Umożliwia to szybkie tworzenie środowisk testowych, a także skalowanie rozwiązania poprzez uruchomienie
wielu instancji w zależności od potrzeb organizacji.

Brak konfliktów zależności

Tradycyjna instalacja OpenVAS bezpośrednio w systemie bywa wymagająca i podatna na problemy z zależnościami.
Wersja kontenerowa eliminuje konieczność ręcznej kompilacji czy dostosowywania środowiska, ponieważ wszystkie
potrzebne komponenty znajdują się wewnątrz obrazu Docker.

Szybkie i powtarzalne wdrożenie

Wdrożenie OpenVAS za pomocą kontenera Docker może zostać w pełni zautomatyzowane (np. z użyciem Ansible, Terraform
czy pipeline’ów CI/CD), co pozwala na szybkie odtwarzanie środowiska w różnych lokalizacjach lub w razie awarii.

Podsumowanie

Kontener immauss/openvas stanowi wydajne, stabilne i praktyczne rozwiązanie dla specjalistów
cyberbezpieczeństwa, administratorów systemów, zespołów SOC oraz pentesterów. Umożliwia szybkie wdrożenie narzędzia
OpenVAS na dowolnym środowisku, zapewnia efektywną automatyzację skanowania oraz pełną powtarzalność konfiguracji.

Włączenie tego rozwiązania do arsenału narzędzi bezpieczeństwa znacząco ułatwia prowadzenie regularnych, niezależnych audytów podatności, wspiera proces zarządzania ryzykiem oraz pozwala na bieżąco weryfikować stan bezpieczeństwa infrastruktury IT w organizacji.

G

Tagi: Docker, konteryzacja, Linux

Jak zwiększyć rozmiar dysku maszyny wirtualnej w Proxmox – krok po kroku

Wprowadzenie

Z biegiem czasu nawet najlepiej zaplanowana maszyna wirtualna może zacząć odczuwać brak przestrzeni dyskowej. Rosnące bazy danych, nowe aplikacje, aktualizacje systemowe czy gromadzone logi – wszystko to powoduje, że konieczne staje się zwiększenie rozmiaru dysku w Proxmox. Na szczęście, dzięki elastyczności Proxmox VE, operacja ta jest prosta i bezpieczna – pod warunkiem, że wykonamy ją poprawnie.

W tym poradniku pokazuję jak zwiększyć rozmiar dysku w Proxmox oraz jak rozszerzyć partycję w systemie Linux, aby w pełni wykorzystać nową przestrzeń.

Zwiększanie rozmiaru dysku w Proxmox przez interfejs webowy

Krok 1: Zaloguj się do panelu Proxmox

1. Otwórz przeglądarkę i wejdź na adres panelu, np. https://twoj-serwer:8006.
2. W drzewie po lewej wybierz węzeł (node), a następnie właściwą maszynę wirtualną.

Krok 2: Przejdź do zakładki „Hardware”

W ustawieniach VM wybierz zakładkę Hardware. Zobaczysz listę urządzeń przypisanych do maszyny: karty sieciowe, dyski, itp.

Krok 3: Wybierz dysk do powiększenia

1. Z listy wybierz odpowiedni dysk wirtualny (np. scsi0, virtio0, sata0).
2. Kliknij Disk Actions (Działania na dysku) → Resize (Zmień rozmiar).

Krok 4: Zwiększ rozmiar dysku

1. W oknie dialogowym podaj, o ile GB chcesz zwiększyć dysk (np. 20).
2. Potwierdź zmianę — Proxmox powiększy plik dysku.

Uwaga: Operacja zwiększania jest jednokierunkowa. Zmniejszanie dysków nie jest wspierane – upewnij się co do docelowego rozmiaru.

Krok 5: Uruchom maszynę wirtualną

Jeśli VM była wyłączona, uruchom ją. Hypervisor widzi już nowy rozmiar, ale system gościa musi rozszerzyć partycję, by wykorzystać dodatkowe miejsce.

Rozszerzanie partycji w systemie Linux

Po zwiększeniu dysku w Proxmox wykonujemy trzy kroki w gościu:

1. Aktualizacja tablicy partycji,
2. Rozszerzenie partycji,
3. Powiększenie systemu plików.

Sprawdź aktualny stan dysku

Zaloguj się do VM (SSH lub konsola Proxmox) i sprawdź dyski:

lsblk

Przykładowy wynik:

NAME   MAJ:MIN RM  SIZE RO TYPE MOUNTPOINT
vda      252:0    0   80G  0 disk
└─vda1   252:1    0   40G  0 part /

Widać, że dysk vda ma 80 GB, ale partycja vda1 wciąż 40 GB.

Aktualizacja tablicy partycji i rozszerzenie partycji

Wygodne narzędzie to growpart (pakiet cloud-guest-utils):

sudo apt update && sudo apt install -y cloud-guest-utils
sudo growpart /dev/vda 1

Powyższe rozszerza partycję 1 na dysku /dev/vda do maksymalnego dostępnego rozmiaru.

Alternatywy: fdisk, parted (patrz niżej).

Powiększenie systemu plików

Dla ext4:

sudo resize2fs /dev/vda1

Dla XFS (zakładając, że / jest na XFS):

sudo xfs_growfs /

Sprawdź efekt:

df -h

Zwiększanie rozmiaru dysku w systemach z LVM

Jeśli system korzysta z LVM (Logical Volume Manager), po rozciągnięciu partycji fizycznej wykonaj:

1. Aktualizacja PV:

   sudo pvresize /dev/vda3

2. Rozszerzenie LV (na cały wolny obszar):

   sudo lvextend -l +100%FREE /dev/mapper/ubuntu--vg-ubuntu--lv

3. Powiększenie systemu plików (ext4):

   sudo resize2fs /dev/mapper/ubuntu--vg-ubuntu--lv

Narzędzia do zarządzania partycjami w Linux

• fdisk – klasyczny, interaktywny edytor tablicy partycji (MBR/GPT).
• parted – nowocześniejszy, dobrze radzi sobie z GPT i dużymi dyskami.
• growpart – szybkie rozszerzanie istniejących partycji (często na VM).
• lvextend – powiększanie logicznych wolumenów w LVM.

Najczęstsze problemy i rozwiązania

1) Proxmox nie pozwala zwiększyć dysku

• Sprawdź typ kontrolera (VirtIO/SCSI) oraz wersję Proxmox.
• W starszych wersjach wymagane było wyłączenie VM przed powiększeniem.

2) Linux nie widzi nowego rozmiaru

• Wymuś ponowne odczytanie tablicy partycji:

  sudo partprobe

• Jeśli to nie pomaga – uruchom VM ponownie.

3) Brak growpart

• Użyj fdisk:
  1. Usuń i utwórz tę samą partycję z tym samym początkiem, ale większym końcem.
  2. Zapisz zmiany i wykonaj resize2fs lub xfs_growfs.

  Bezpieczeństwo: dane pozostają nienaruszone, o ile początek partycji się nie zmieni.

4) Błąd przy resize2fs

• Upewnij się, że system plików nie jest zamontowany jako tylko do odczytu.
• W razie potrzeby skorzystaj z trybu awaryjnego (single-user) lub z partycji ratunkowej.

Najlepsze praktyki

• Backup przed operacją – szczególnie w środowiskach produkcyjnych.
• Stopniowe powiększanie – dodawaj przestrzeń w rozsądnych krokach.
• Dokumentacja zmian – przyda się do audytu i odtwarzania konfiguracji.

Podsumowanie

1. Zaloguj się do Proxmox → Hardware → Disk Actions → Resize.
2. Uruchom VM i zaloguj się do systemu gościa.
3. Rozszerz partycję (growpart, fdisk, parted).
4. Powiększ system plików (resize2fs lub xfs_growfs).

Po tych krokach Twoja maszyna wirtualna w pełni wykorzysta większy dysk.

G

Tagi: konfiguracja, linia poleceń, Linux, Proxmox, serwer

Bezpieczny serwer SFTP w 5 minut? To możliwe z Dockerem i atmoz/sftp!

Potrzebujesz szybko uruchomić bezpieczny serwer SFTP w odizolowanym środowisku, bez instalacji dodatkowego oprogramowania na serwerze? Dzięki obrazowi Docker atmoz/sftp jest to możliwe w kilka minut. W tym artykule pokażemy, jak skonfigurować taki serwer krok po kroku oraz jak dostosować go do różnych scenariuszy w praktyce.

Dlaczego warto wybrać atmoz/sftp?

Obraz atmoz/sftp to lekka, gotowa do użycia implementacja serwera SFTP, która działa w kontenerze Dockera. Rozwiązuje typowe problemy administratorów:

• Izolacja: serwer SFTP działa w kontenerze, minimalizując ryzyko wpływu na system hosta.
• Łatwa konfiguracja: wystarczy kilka zmiennych środowiskowych, by uruchomić gotowy serwer.
• Bezpieczeństwo: dostęp oparty na SSH i możliwość ograniczenia użytkowników do wybranych katalogów.
• Szybkość wdrożenia: w kilka minut można uruchomić działający serwer, bez kompilacji czy skomplikowanej konfiguracji.

Instalacja Dockera

Jeśli nie masz jeszcze zainstalowanego Dockera, możesz to zrobić w systemach Linux za pomocą poleceń:

sudo apt update 
sudo apt install docker.io -y 
sudo systemctl enable --now docker 

Sprawdź, czy Docker działa poprawnie:

docker --version 

Uruchomienie podstawowego serwera SFTP

Poniższe polecenie tworzy prosty serwer SFTP z jednym użytkownikiem:

docker run -p 22:22 -d \ 
-v /host/data:/home/user/upload \ 
-e SFTP_USERS="user:password:::upload" \ 
atmoz/sftp 

Wyjaśnienie parametrów:

• -p 22:22 – mapowanie portu kontenera na port hosta.
• -v /host/data:/home/user/upload – montowanie katalogu z hosta jako przestrzeni dostępnej dla użytkownika.
• -e SFTP_USERS – definiuje użytkowników w formacie login:hasło:uid:gid:katalog.

Praktyczne scenariusze konfiguracji

1. Jeden użytkownik z dostępem do katalogu

docker run -p 22:22 -d \ 
-v /srv/sftp/data:/home/alice/data \ 
-e SFTP_USERS="alice:SuperHaslo:::data" \ 
atmoz/sftp 

Użytkownik alice może logować się i przesyłać pliki wyłącznie do katalogu /home/alice/data.

2. Wielu użytkowników z różnymi katalogami

docker run -p 22:22 -d \ 
-v /srv/sftp/alice:/home/alice/data \ 
-v /srv/sftp/bob:/home/bob/docs \ 
-e SFTP_USERS="alice:HasloAlice:::data bob:HasloBob:::docs" \ 
atmoz/sftp 

Każdy użytkownik ma własny katalog i jest w nim ograniczony (tzw. chroot).

3. Integracja z aplikacją – katalog współdzielony

docker run -p 2222:22 -d \ 
-v /srv/app/uploads:/home/client/shared \ 
-e SFTP_USERS="client:TrudneHaslo:::shared" \ 
--name sftp-server \ 
atmoz/sftp 

Taki scenariusz jest często używany do automatycznej wymiany danych między aplikacjami a partnerami biznesowymi.

Bezpieczeństwo i dobre praktyki

• Używaj silnych haseł lub – lepiej – kluczy SSH.
• Uruchamiaj kontener z ograniczonymi uprawnieniami i wyłącz dostęp roota.
• Regularnie aktualizuj obraz atmoz/sftp do najnowszej wersji.
• Monitoruj logi kontenera za pomocą docker logs.

Zalety wykorzystania Dockera i atmoz/sftp

Uruchomienie serwera SFTP w kontenerze Dockera pozwala na:

• Szybkie wdrożenie: pełna konfiguracja w kilka minut.
• Łatwą migrację: kontener można przenieść na inny host bez zmian w konfiguracji.
• Bezpieczeństwo: odizolowane środowisko minimalizuje ryzyko podatności w systemie hosta.
• Skalowalność: łatwo uruchomić wiele instancji dla różnych klientów.

Podsumowanie

Obraz atmoz/sftp to idealne rozwiązanie, jeśli potrzebujesz szybko uruchomić bezpieczny serwer SFTP w odizolowanym i łatwym do zarządzania środowisku. Dzięki Dockerowi wdrożenie jest proste, a konfiguracja elastyczna – od prostych jednoużytkownikowych scenariuszy po integrację z aplikacjami biznesowymi.

G

Tagi: Docker, linia poleceń, Linux, serwer, SFTP

Jak odblokować funkcje enterprise w Proxmox VE? Poznaj pve-fake-subscription

Proxmox VE to jedno z najpopularniejszych, darmowych rozwiązań do wirtualizacji serwerów i zarządzania klastrami. Platforma oferuje bogaty zestaw funkcji, które w komercyjnych produktach często są dodatkowo płatne. Jednak bez aktywnej enterprise subscription, użytkownicy nie mają dostępu do oficjalnych repozytoriów enterprise oraz pełnych funkcji wspieranych przez producenta. Zamiast tego widzą uciążliwe komunikaty o braku subskrypcji.

Czym jest pve-fake-subscription?

pve-fake-subscription to popularny skrypt dostępny na GitHub, który „oszukuje” system Proxmox VE, podając mu fałszywą licencję subskrypcyjną. Dzięki temu panel administracyjny przestaje wyświetlać komunikaty o braku licencji, a użytkownik może odblokować dostęp do pewnych funkcji enterprise.

Jak to działa w uproszczeniu?

• Skrypt podmienia lokalne pliki konfiguracyjne odpowiedzialne za weryfikację klucza subskrypcji.
• System uznaje, że posiada ważną subskrypcję enterprise.
• Dzięki temu znika komunikat o braku licencji, a część funkcji interfejsu zostaje odblokowana.

Rozwiązanie to jest dobrze znane w społeczności homelab i entuzjastów IT, jednak nie jest oficjalnie wspierane przez twórców Proxmox.

Ważne ostrzeżenie

Uwaga: poniższe informacje są przeznaczone wyłącznie do celów edukacyjnych i testowych w środowiskach homelab lub nieprodukcyjnych. Używanie narzędzia pve-fake-subscription w środowisku produkcyjnym może:

• naruszać warunki licencyjne Proxmox,
• pozbawić system ważnych aktualizacji bezpieczeństwa,
• prowadzić do niestabilności i utraty wsparcia technicznego.

Autor niniejszego wpisu ani blog nie ponoszą odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikające z użycia tego rozwiązania. Jeśli pracujesz w środowisku produkcyjnym – zawsze korzystaj z legalnej subskrypcji Proxmox Enterprise.

Instalacja i użycie pve-fake-subscription

Poniżej znajduje się przykładowa instrukcja instalacji na serwerze z Proxmox VE. Wymagane są uprawnienia root.

Krok 1: Pobranie repozytorium

apt update && apt install -y git
git clone https://github.com/Jamesits/pve-fake-subscription.git
cd pve-fake-subscription

Krok 2: Uruchomienie skryptu

./install.sh

Po uruchomieniu, skrypt wprowadzi odpowiednie zmiany w systemie, aby Proxmox uznał, że posiada aktywną subskrypcję.

Krok 3: Weryfikacja

Po zalogowaniu się do interfejsu webowego Proxmox VE, komunikat o braku subskrypcji powinien zniknąć. Niektóre funkcje enterprise mogą stać się dostępne bez konieczności wykupienia licencji.

Zalety i wady korzystania z pve-fake-subscription

Zalety:

• Brak komunikatu o braku subskrypcji w GUI.
• Możliwość testowania funkcji enterprise w homelabie.
• Szybka i prosta instalacja.

Wady:

• Potencjalne naruszenie licencji Proxmox VE.
• Brak gwarancji bezpieczeństwa i stabilności.
• Ryzyko problemów podczas aktualizacji systemu.

Podsumowanie

pve-fake-subscription to sprytne narzędzie pozwalające na odblokowanie funkcji enterprise w Proxmox VE w środowisku domowym. Świetnie sprawdza się w testach i nauce obsługi tej platformy, ale nie powinno być stosowane w środowiskach produkcyjnych.

Pamiętaj: jeśli Twoja firma korzysta z Proxmox VE w krytycznych systemach, zawsze inwestuj w legalną enterprise subscription. To zapewni Ci bezpieczeństwo, stabilność i profesjonalne wsparcie techniczne.

G

Tagi: linia poleceń, Linux, PVE

Problem z połączeniem HTTP/HTTPS w iDRAC9

Wstęp

Wersja firmware 5.10.00.00 dla iDRAC9 przyniosła istotne zmiany w obsłudze protokołów HTTP i HTTPS. Niestety, u części administratorów aktualizacja ta spowodowała niespodziewane błędy połączenia przez FQDN. W tym artykule przedstawiamy, na czym polega problem oraz jak go skutecznie rozwiązać.

Opis problemu technicznego

Po zainstalowaniu firmware w wersji 5.10.00.00 w iDRAC9, wielu użytkowników zauważyło, że nie mogą już łączyć się z interfejsem iDRAC używając pełnej nazwy domenowej (FQDN) przez protokoły HTTP lub HTTPS.

Objawy

• Brak dostępu do iDRAC przez FQDN (np. https://idrac.serwer.local)
• Połączenia przez adres IP działają poprawnie
• W logach brak szczegółowych komunikatów o błędach

Przyczyna

Dell wprowadził aktualizację, która modyfikuje sposób, w jaki iDRAC obsługuje nagłówki żądań HTTP/HTTPS przy użyciu FQDN. Wymagany jest teraz zgodny nagłówek Host zgodny z nazwą DNS, a nie wszystkie konfiguracje lokalne to zapewniają.

Rozwiązanie krok po kroku

Poniżej znajdziesz sposób rozwiązania problemu zgodnie z zaleceniami firmy Dell:

1. Zaloguj się do iDRAC używając adresu IP (np. https://192.168.0.100)
2. Przejdź do sekcji: Configuration > Network > Services
3. W sekcji Web Server, znajdź opcję Enable HTTP host header validation
4. Odznacz tę opcję
5. Kliknij Apply i zrestartuj interfejs iDRAC (lub wykonaj pełny reboot serwera, jeśli wymagane)
6. Po restarcie, przetestuj połączenie przez FQDN

Dodatkowe porady

• Jeżeli masz wiele serwerów Dell z iDRAC9, warto zautomatyzować tę zmianę poprzez Redfish API lub RACADM.
• Upewnij się, że wpisy DNS (zarówno A jak i PTR) dla hosta iDRAC są poprawne.
• Rozważ aktualizację do nowszej wersji firmware, jeśli jest dostępna – może zawierać poprawki rozszerzające kompatybilność.

Podsumowanie

Problem z połączeniem HTTP/HTTPS przez FQDN w iDRAC9 firmware 5.10.00.00 wynika z wprowadzonego wymogu walidacji nagłówka Host. Na szczęście, jego wyłączenie w panelu iDRAC pozwala przywrócić prawidłowe działanie. Zalecamy również monitorowanie aktualizacji iDRAC oraz regularne przeglądanie dokumentacji producenta.

---

Powiązane artykuły

• Jak korzystać z funkcji iDRAC Direct na serwerach Dell PowerEdge
• Błąd MEM7114 w serwerach Dell – przyczyny i skuteczne rozwiązania

GR

Tagi: Dell, iDrac, serwer

Jak działa serwerownia? Jeden obraz wart tysiąca słów

Czasem jedno spojrzenie na dobrze przygotowaną grafikę pozwala zrozumieć więcej niż długa lektura. Poniższy obrazek przedstawia podstawowy schemat działania serwerowni – od patch panelu, przez switch i router, aż po serwer.

• Patch Panel — punkt centralny, do którego doprowadzone są kable z różnych urządzeń sieciowych. Ułatwia zarządzanie okablowaniem.
• Switch — przełącznik, który przekazuje dane między urządzeniami w sieci lokalnej (LAN).
• Router — zarządza ruchem sieciowym pomiędzy siecią lokalną a Internetem.
• Server — główny punkt, który przechowuje dane, udostępnia zasoby oraz obsługuje aplikacje.

Dzięki temu prostemu układowi możliwe jest sprawne zarządzanie nawet dużą ilością urządzeń w firmie. Obraz świetnie ilustruje podstawowe zasady organizacji nowoczesnej sieci IT.

Jeśli dopiero zaczynasz swoją przygodę z serwerowniami lub chcesz uporządkować istniejącą infrastrukturę, ten schemat może być świetnym punktem wyjścia!

G

Tagi: hardware, konfiguracja, konfiguracja sieci, serwer

Błąd MEM7114 w serwerach Dell – przyczyny i skuteczne rozwiązania

Czym jest błąd MEM7114?

Błąd MEM7114 to krytyczne zdarzenie diagnostyczne, które występuje w serwerach Dell, najczęściej z serii PowerEdge. Informuje on o poważnym problemie sprzętowym w module pamięci RAM. Typowy komunikat z iDRAC lub Lifecycle Log wygląda tak:

A critical diagnostic event occurred in the memory device at [slot]. Contact your service provider for assistance in replacing the device. (Extended ID: 0x4E41)

Główne przyczyny błędu MEM7114

1. Uszkodzenie modułu pamięci RAM

Najczęściej błąd spowodowany jest fizycznym uszkodzeniem jednego z modułów RAM. Problem może pojawić się w slotach takich jak B3 czy A6 z powodu starzenia się komponentów, wad fabrycznych lub intensywnego użytkowania.

2. Mieszanie typów pamięci

Stosowanie różnych producentów, modeli lub częstotliwości pamięci w jednym kanale może powodować konflikty i błędy odczytu.

3. Problemy z kontrolerem pamięci

Rzadziej przyczyną są błędy w kontrolerze pamięci, które mogą być związane z przestarzałym firmware lub BIOS-em.

4. Wysoka temperatura pracy

Brak odpowiedniego chłodzenia lub kurz wewnątrz obudowy może powodować przegrzewanie i niestabilność pracy modułów RAM.

Jak rozwiązać błąd MEM7114?

1. Zidentyfikuj wadliwy slot

Wejdź do panelu iDRAC i przejdź do Hardware → Memory, aby zlokalizować uszkodzony slot (np. B3, A6).

2. Zrestartuj serwer

Sprawdź, czy błąd się powtarza po ponownym uruchomieniu. Jeśli tak – przejdź do kolejnych kroków.

3. Wymień moduł RAM

Zaleca się wymianę całego kanału DIMM (np. B3 i B4), aby zapewnić stabilność działania systemu.

4. Zaktualizuj BIOS i iDRAC

Pobierz i zainstaluj najnowsze wersje BIOS, firmware iDRAC oraz Lifecycle Controller ze strony Dell Support.

5. Skontaktuj się z pomocą techniczną Dell

Jeśli serwer objęty jest gwarancją – przygotuj zrzuty logów i zgłoś błąd MEM7114 do Dell Support.

Czy błąd MEM7114 jest niebezpieczny?

Tak – jest to sygnał, że serwer może w każdej chwili doświadczyć awarii systemu lub utraty danych. Szybka reakcja jest kluczowa dla zachowania ciągłości działania.

Podsumowanie

Błąd MEM7114 w serwerach Dell wymaga poważnego potraktowania. Najczęściej wiąże się z uszkodzeniem pamięci RAM, a jego ignorowanie może skutkować poważnymi konsekwencjami. Zalecana jest natychmiastowa diagnostyka, aktualizacja firmware oraz wymiana wadliwego modułu.

G

Tagi: Dell, RAM, serwer

DavMail – Jak połączyć się z Microsoft Exchange z 2FA?

DavMail to wszechstronne narzędzie umożliwiające integrację różnych klientów pocztowych i kalendarzy z serwerami Microsoft Exchange oraz Office 365. Działa jako brama, tłumacząc standardowe protokoły, takie jak POP, IMAP, SMTP, CalDAV, CardDAV i LDAP, na natywne protokoły Exchange. Dzięki temu użytkownicy mogą korzystać z ulubionych aplikacji, takich jak Thunderbird czy Apple Mail, do zarządzania pocztą i kalendarzem bez konieczności używania Outlooka.

Integracja z serwerami Exchange zabezpieczonymi 2FA

W dobie rosnących zagrożeń bezpieczeństwa wiele organizacji wdraża uwierzytelnianie dwuskładnikowe (2FA) w celu ochrony dostępu do swoich zasobów. DavMail oferuje wsparcie dla różnych metod uwierzytelniania, w tym dla środowisk z włączonym 2FA.

Tryby uwierzytelniania w DavMail

DavMail obsługuje kilka trybów uwierzytelniania, które można dostosować w zależności od konfiguracji serwera Exchange i wymagań bezpieczeństwa:

• O365Modern: Automatyczne uwierzytelnianie OIDC. Działa w środowiskach bez włączonego 2FA.
• O365Interactive: Uwierzytelnianie z wykorzystaniem wbudowanej przeglądarki. Obsługuje większość metod 2FA, ale może napotkać problemy, jeśli wymuszane jest dołączenie urządzenia do domeny.
• O365Manual: Ręczne uwierzytelnianie, gdzie użytkownik korzysta z własnej przeglądarki do przeprowadzenia procesu logowania.

W przypadku środowisk z włączonym 2FA zaleca się korzystanie z trybu O365Interactive lub O365Manual, aby zapewnić pełną kompatybilność z mechanizmami uwierzytelniania dwuskładnikowego.

Konfiguracja DavMail z 2FA

Aby skonfigurować DavMail do pracy z serwerem Exchange zabezpieczonym 2FA, wykonaj następujące kroki:

1. Pobierz i zainstaluj DavMail: Najnowszą wersję można znaleźć na oficjalnej stronie projektu.
2. Skonfiguruj tryb uwierzytelniania: W pliku konfiguracyjnym DavMail (davmail.properties) ustaw odpowiedni tryb uwierzytelniania, np.: davmail.mode=O365Interactive Jeśli korzystasz z trybu O365Manual, dodaj również: davmail.authenticator=davmail.exchange.auth.O365ManualAuthenticator
3. Uruchom DavMail: Po zapisaniu zmian uruchom DavMail. W trybie O365Interactive pojawi się okno przeglądarki wbudowanej, w którym należy przeprowadzić proces uwierzytelniania, w tym wprowadzenie kodu 2FA. W trybie O365Manual DavMail wygeneruje link, który należy otworzyć w przeglądarce, aby się zalogować.
4. Skonfiguruj klienta pocztowego: W ustawieniach ulubionego klienta pocztowego (np. Thunderbird) wskaż lokalny serwer DavMail jako serwer poczty przychodzącej i wychodzącej, korzystając z odpowiednich portów.

Pamiętaj, że w przypadku zmian w polityce bezpieczeństwa organizacji lub aktualizacji serwera Exchange może być konieczne dostosowanie konfiguracji DavMail. Regularne monitorowanie komunikatów na oficjalnej stronie projektu oraz forach dyskusyjnych pomoże w utrzymaniu stabilnego połączenia.

Korzyści z używania DavMail

• Elastyczność: Możliwość korzystania z dowolnego klienta pocztowego obsługującego standardowe protokoły.
• Niezależność: Brak konieczności używania dedykowanych aplikacji, takich jak Outlook, do obsługi poczty i kalendarza Exchange.
• Bezpieczeństwo: Wsparcie dla nowoczesnych metod uwierzytelniania, w tym 2FA, zapewnia bezpieczny dostęp do zasobów.

DavMail to potężne narzędzie dla tych, którzy chcą zintegrować swoje ulubione aplikacje z serwerami Exchange, jednocześnie korzystając z zaawansowanych mechanizmów bezpieczeństwa, takich jak uwierzytelnianie dwuskładnikowe.

G

Tagi: autoryzacja, Linux, MS Exchange, Windows

Agent DWService na Linuxie – jak zainstalować za pomocą konsoli?

---

Wstęp:

Agent DWService na systemie Linux – zastanawiasz się, jak zainstalować go za pomocą konsoli? DWService to darmowe narzędzie umożliwiające zdalny dostęp do urządzeń. W tym wpisie przedstawiamy prostą instrukcję krok po kroku, która pozwoli Ci na szybkie uruchomienie agenta na Twoim komputerze.

---

Krok 1: Pobierz i uruchom skrypt instalacyjny

Otwórz terminal na swoim systemie Linux i wpisz poniższe polecenie, aby pobrać i uruchomić skrypt instalacyjny:

curl -fsSL https://www.dwservice.net/download/dwagent.sh | sh

Ten skrypt automatycznie rozpocznie proces instalacji agenta DWService.

---

Krok 2: Wybierz sposób instalacji

Po uruchomieniu skryptu zostaniesz poproszony o wybór jednej z dwóch opcji:

• Zainstaluj agenta – Ta opcja instaluje agenta na stałe, dzięki czemu będzie uruchamiany automatycznie przy każdym starcie systemu.
• Uruchom tylko raz – Ta opcja pozwala uruchomić agenta jednorazowo bez instalacji na dysku.

Aby korzystać z agenta długoterminowo, wybierz opcję „Zainstaluj agenta”.

---

Krok 3: Wprowadź kod instalacyjny

W kolejnym kroku skrypt poprosi Cię o wprowadzenie kodu instalacyjnego, który pozwoli powiązać agenta z Twoim kontem DWService. Kod znajdziesz w swoim profilu na stronie DWService:

1. Zaloguj się na swoje konto DWService.
2. Przejdź do sekcji „Dodaj nowego agenta”.
3. Skopiuj wygenerowany kod instalacyjny i wklej go w terminalu, gdy skrypt o to poprosi.

---

Krok 4: Zakończ instalację

Po wprowadzeniu kodu instalacyjnego skrypt dokończy instalację. Agent DWService zostanie skonfigurowany tak, aby automatycznie uruchamiał się podczas startu systemu. Dzięki temu będziesz mógł uzyskać zdalny dostęp do urządzenia w dowolnym momencie.

---

Podsumowanie:

Gratulacje! Udało Ci się zainstalować agenta DWService na swoim systemie Linux. Teraz możesz łatwo zarządzać swoim urządzeniem zdalnie, korzystając z platformy DWService. Jeśli masz jakiekolwiek pytania lub napotkasz problemy, zajrzyj do oficjalnej dokumentacji DWService.

G

Tagi: Debian, DWService, linia poleceń, Linux, terminal zdalny